از آخرین مطلبی که نوشتم، زمان زیادی گذشته است. در حالی که موضوعات متعددی بود که می توانست دلیلی باشد برای نوشتن، ولی به دلایلی قلم رام دست نبود. حتی حادثه ای همچون قتل نوجوان 15 - 16 ساله گمیشانی با چاقو توسط هم و سال خودش آن هم بر سر کبوتربازی نیز نتوانست قلم را به کار اندازد.

اینک نیز وقت رفتن است؛ اختیاری نیست، باید رفت، هرچند از نظر برخی خدمت «مقدس» سربازی نظام است، ولی در هر حال از نظر ما «اجباری»ای بیش نیست. اول تیر که به سمت بیرجند حرکت کردم تا به «اجباری» بپردازم، معلوم نیست چه آینده ای در انتظار این حقیر است، ولی به امید اینکه این آینده روشن باشد و بتوانم با قلمی بهتر در خدمت خوانندگان باشم، از همه دوستان خداحافظی می کنم. برای همه در همه مراحل زندگی آرزوی شادی و موفقیت دارم. امیدوارم ترکمن صحرای ما و شما با همدلی و تلاش ما و شما در راه رشد و کمال گام بردارد.

حکیم قارقی: 12 اردیبهشت هر سال مصادف با سالروز شهادت مرتضی مطهری در ایران روز معلم نامگذاری شده است و همه ساله در تمام نقاط کشور از مقام معلم (به عنوان وارثان انبیاء) تجلیل به عمل می آید، هرچند وضعیت معیشتی معلمان هیچگاه مطلوب نبوده که مدنظر ما نیست.

همانطور که همه می دانیم، معلمان نقشی اساسی در پرورش نسل آینده جامعه بر عهده دارند. آنها حداقل 5 روز در هفته با دانش آموزان سر و کار دارند و صنف دیگری به این گستردگی با کودکان و نوجوانان جامعه در ارتباط نیست. بنابراین تأثیرگذاری معلمان بر روی این آینده سازان بر کسی پوشیده نیست. (و از این روست که گروه های مختلف سیاسی سعی بر تأثیرگذاری روی این قشر دارند). در این بین، معلمانی که از اقشار و طبقات خاص اجتماعی (مذهبی، قومی، و...) برخاسته اند و برای دانش آموزان این اقشار تدریس می کنند -اقشار و طبقاتی که محدودیت دارند-، می توانند تأثیرگذاری دوچندانی داشته باشند. در این باره چند نکته را متذکر خواهم شد:

1. «آموزش رسمی دو جنبه دارد؛ یک جنبه ماهوی که خاص جامعه ما نیست، و دیگری نظام مرسوم در جامعه ما. از لحاظ ماهوی، طبیعت آموزش رسمی اساساً قالب سازی است؛ یعنی افرادی با ویژگی­های تعریف شده وارد آن می­شوند، ناگزیر باید انتظارات نظام آموزشی را برآورند، و طی شرایطی متساویاً از آن خارج شوند. از لحاظ نظام مرسوم جامعه ما، آموزش رسمی در چارچوب متونی دسته بندی شده تعریف و تبیین شده و سعی بر آن بوده است که کلیه اطلاعات و دانش پیش بینی شده برای آموزشگران در متون درسی بیاید و آنان را از مراجعه به سایر متون بی نیاز سازد» (دکتر عباس حری). در واقع، نظام آموزشی ایران یک نظام معلم محور است که در آن، معلم باید آن متون درسی مشخص را به دانش آموزان تدریس کند و آنها نیز موظف هستند تنها این مطالب را حفظ کنند و سوای آنها فرصتی برای آنها و نیز معلم باقی نماند. این رویه آموزشی تا ورود به دانشگاه ادامه دارد و کنکور سراسری نیز موجب شده است بیشتر دانش آموزان تنها از کتب تستی و کنکوری در کنار متون درسی مقرر استفاده کنند.

آن وقت در این تب و تاب «آموزش رسمی» و «اطلاعات مشخص» که بی شک تأمین کننده مقاصد خاصی است، رشد استعدادهای فردی چه جایگاهی دارد؟ بدیهی است که معلمان متعهد رسالتی بس عظیم خواهند داشت. اگر ایشان هم نتوانند ذوق و قریحه فردی اعضای جامعه را بشناسند و پرورش دهند، دیگر امید چندانی به آینده علمی، فنی، و هنری آن جامعه نمی­توان بست. رسالت آنها قالب سازی نیست، بلکه کشف و ارتقای استعدادهای فردی است تا همراه با سایر استعدادها، هیأت اجتماعی هنر، اندیشه، علم و فرهنگ جامعه را شکل بخشند. معلمان همگام با کتابخانه ها (کتابخانه های مدرسه، عمومی، و... که متونی سوای متون مقرر آموزشی در اختیار دارند) می توانند اطلاعات و تجربه های ارزنده ای از زندگی و اجتماع در اختیار دانش آموزان قرار دهند تا آنها برای ورود به جامعه و زندگی آینده خود آمادگی لازم را پیدا کنند.

این وظیفه و نقشی است بر عهده تمام معلمان. معلمان ترکمن مشخصاً می توانند نقشهای دیگری نیز بپذیرند:

2. در ترکمن صحرا متأسفانه ما شاهد ترک تحصیل دانش آموزان بویژه دختران هستیم. این امر در مناطق روستایی نمود بیشتری دارد و همه ساله بسیاری از استعدادها به خاموشی می گراید. امروزه نیز بنا به دلایلی همچون آینده شغلی مبهم فارغ التحصیلان دانشگاهی در کشور، تمایل فراوانی در بین مردم برای باز ماندن از تحصیل وجود دارد. برای جلوگیری از این امر آگاه سازی مردم ضرورت دارد. معلمان ترکمن همگام با مقامات محلی می توانند جهت روشنگری والدین تلاش کنند. سازمان‏های مردم نهاد منطقه (که غالباً ادبی هستند) نیز می توانند در این زمینه مفید باشند. نقش معلمان در پیشگیری از این رخداد ناگوار اجتماعی نیز غیرقابل انکار است؛ آنها باید به گونه ای دانش آموزان خود را بار بیاورند که علاقه و تمایل‏شان به ادامه تحصیل بیش از آن باشد که کسی بتواند مانع آنها شود.

3. همه می دانیم که زبان، ادبیات، تاریخ و فرهنگ اقوام/ملل غیرحاکم در ایران تدریس نمی شود. در این بین شاید بتوان گفت که معلمان این اقوام/ملل می توانند در کنار تدریس متون درسی مقرر، به زبان، ادبیات و... قوم/ملت خود نیز بپردازند. معلمان ترکمن هم چنین هستند. آنها در موقعیت‏های مختلف و حتی در تحقیقات کلاسی می توانند به زبان مادری دانش آموزان بپردازند، از فرهنگ غنی خود سخن برانند، تاریخ خود را بازگو کنند، به معرفی ادیبان، نویسندگان و شعرای خود پرداخته، به بهانه های مختلف از آنها یاد کرده و آثاری از آنها را معرفی کنند و یا در کلاس قرائت کنند. حتی معلمان انشاء نیز در اوقات و مناسبتهای مختلف موضوعاتی مرتبط با این مسائل به دانش آموزان بدهند. در این بین دانش آموزان دبیرستانی از استعداد و ظرفیت مناسبی برخوردارند؛ آنها که در این مقطع دنبال هویت یابی خود هستند، بهتر با این مسائل برخورد خواهند کرد و پذیرایی بیشتری خواهند داشت.

4. در کنار نکته قبلی، مشکلات اقوام/ملل غیرحاکم نیز خود مسأله ای اساسی است. معلمان ترکمن می توانند به صورتی برنامه ریزی شده و در زمانی مناسب، به مشکلات ترکمنها در کشور بپردازند و آنها را -که حتی خود دانش آموزان تا بحال از سر گذارندند یا در آینده با آن روبرو خواهند شد- آشنا کنند؛ مشکلاتی از زبان مادری، ادبیات، فرهنگ، تاریخ و.. گرفته تا مشکلات اجتماعی همچون صید و صیادان، اعتیاد، اشتغال، و... . بدون تردید آشنایی دانش آموزان خصوصاً دبیرستانی ها با موضوعاتی از این قبیل، نسلی آگاه و آماده نوید خواهد داد.

5. از نگاه نگارنده یکی از مسائل جامعه ترکمن‏ها در ایران، کمبود نیروی انسانی متخصص است؛ مشکلی که دیگر اقوام/ملل غیرحاکم کشور کمتر با آن روبرو هستند. در بین ترکمن‏ها نیروهای متخصص در اکثر زمینه ها اندک است و در برخی رشته ها نیز اصلاً وجود ندارد. گام اول در این زمینه شناسایی این کمبودهاست که فعالین و روشنفکران ترکمن نقشی اساسی در این بین خواهند داشت. خود معلمان نیز -بویژه معلمان باتجربه- با توجه به شناختی که از شاگردان سابق خود دارند، شاید بتوانند این کمبودها را بشناسند. گام دوم در این بین، ترغیب و تشویق دانش آموزان بویژه از مقطع دبیرستان به بعد است تا آنها را به سوی رشته هایی سوق داد که کمبود وجود دارد؛ رشته هایی همچون هنرهای نمایشی و سینما و همچنین علوم نوین. موسم انتخاب رشته تحصیلی دانشگاهی پس از کنکور غالباً مرداد ماه است. باید از الان به فکر بود تا انتخاب رشته آنها کنترل شده باشد. البته در صورت نیاز می توان بر روی انتخاب گزینه های علوم انسانی، علوم تجربی، ریاضی و فیزیک، کار و دانش، و فنی و حرفه ای نیز متمرکز بود که پس از سال اول دبیرستان اتفاق می افتد. بنابراین شاید بهترین زمان برای این امر، سال اول دبیرستان باشد. دبیرانی که در این مقطع تدریس می کنند، همچنین مدیران، معاونان و مربیان پرورشی ترکمن در دبیرستانهای منطقه باید بر روی این دانش آموزان تمرکز کنند تا آنها را به سمت انتخاب گزینه ای مناسب سوق دهند تا در آینده علاوه بر نسلی آگاه، شاهد جامعه ای متعادل با نیروی انسانی متخصص لازم باشیم.

نکته حائز اهمیت در این بین، دوری از افراط در کنار پرهیز از تفریط است. پرداختن بی محابا و افراطی به این مسائل نه تنها چاره ساز نخواهد بود، بلکه مشکلات بیشماری خصوصاً برای خود معلم ایجاد خواهد کرد. برکنار بودن از این مسائل و چشم پوشی کردن از آنها هم تغییری در وضعیت جامعه ما ایجاد نخواهد کرد.

حکیم قارقی: حادثه (یا داستانی) که نقل خواهم کرد، امروز به طور اتفاقی شنیدم. البته اتفاقات دیگری شدیدتر از این هم قبلاً شنیده بودم، ولی اعتنایی نمی کردم. تعدد چنین شایعاتی مرا واداشت تا این مورد را منتشر کنم. اگر چنین مسأله ای صحت داشته باشد، باید نسبت به امنیت مردم هشدار داد. اگر هم شایعه ای بیش نباشد، دهان به دهان شدن چنین شایعاتی بین مردم امنیت روانی جامعه را مختل خواهد کرد.

از قرار معلوم در یکی دو هفته قبل، در یکی از محلات آق قلا، دو نفر غیرترکمن، با یک وانت بار مشغول فروش کاهو بودند. وقتی اینها حتی تا یکی دو ساعت بعد از غروب هم محله را ترک نکرده بودند، دو نفر از اهالی محل به آنها مشکوک می شوند و سر آخر با 110 تماس گرفته و جریان را بازگو می کنند. وقتی پلیس سر می رسد، این دو نفر اهل محل با هماهنگی پلیس، سراغ کاهو فروشها رفته و به بهانه انتخاب کاهوی بهتر وانت را زیر و رو می کنند و در کمال تعجب متوجه 3، 4 کودک دست و پا و دهان بسته زیر بسته های کاهو می شوند و پلیس نیز وارد عمل می شود.

صحت و سقم این خبر با شما.....

اخیراً فرصتی دست داد تا به مطالعه گزارشی حقوق بشری با عنوان «رُویه پنهان ایران: تبعیض ضد اقلیت‏های قومی و دینی در ایران» بپردازم؛ گزارشی که حاصل همکاری فدراسیون بین‏المللی جامعه‏های حقوق بشر (FIDH) و سازمان ایرانی عضو آن، یعنی جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران (LDDHI) است و ظاهراً توسط بیژن بهاران نگاشته شده و از سوی آنتوان برنار ویراستاری شده است. این گزارش ....

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دانشجویان و دانش آموختگان ترکمن ایران، پنج شنبه 26 اسفندماه 1389 «عثمان اکرامی» ملقب به «دلنواز» مدیر وب سایت اولکامیز دار فانی را وداع گفت و مراسم تشییع پیکر آن مرحوم  نیز جمعه در شهر آق قلا برگزار گردید. قابل ذکر است که آقای عثمان اکرامی (دلنواز) چند مدت اخیر به ....